(برای عزت بهمنی و اصالت اندوه اش)

دندان به گردن باد ، بسته ای

به دلت

شال

و پیچیده ای لای لِنگ حواصیل...

رودابه همین جاست

زیر همین خاک جُعَلّق

توی سَرهای نِشا شُده بر تن ِ قندیل

مردآویج ِ منجمد!

تَرَک بردار و بزن به دامن دُرناهایی

که منقارشان

سَمت نارس سیب را

کوک می کند.

کلکسیون کدهای جاوا